สืบเนื่องมาจากการปฏิวัติรูปแบบการต่อnetใหม่ในภายใต้การปกครองของบริษัท AOL
ส่งผลกระทบให้ผมต้องหายหน้าหายตาไปจากการเขียนไดไปอาทิตย์กว่า
และก่อนที่ผมจะออกนอกเรื่อง ไปมากกว่านี้
ผมขอกลับไปกล่าวสิ่งที่ผมได้เอ่ยไว้ในหัวข้อก่อน
ครับ

ผม

เจอ


ผี

ครับ


ย้อนกลัย ไปเมื่อศุกร์ที่เเล้วหลังจากกลับจากงานปาตี้ของเพื่อนชาวเวียดกงที่ทำเอาผมเมาหัวราน้ำ
เนื่องจากซัดเบียร์ลาวไป 9 ขวด เเล้วอัดพวย ไปอีกตัว

เน่าครับ พูดไม่เป็นผู้คนเลย จำได้ว่ามีสาวใต้หวันชวนไปต่อ
เเละจำได้อีกว่าเสร่อพูดตอบกลับเข้าไปเป็นภาษาไทยว่า อะไรก็ไม่รู้
เลยตัดสินใจกลับบ้านหอนอนก่อนดีกว่า
กลับตอนตี3กว่า
วันนั้น ลิฟท์เสีย เนื่องจากมีคนที่ไปงานไอ้เวียดกงนิ่เเหล่ะดันไปอ้วกในลิฟต์
กำ คิดในใจ ถ้ามันไม่อ้วก กูก็คงอ้วกแทนมันอยู่ดี
ถ่อ เดินไปขึ้นไปจนชั้น 4
ผ่านห้องlobbyที่เงียบเชียบ
410

420

430

431

432

434


434... เฮ้ย ทำไมประตูห้องเปิดอยู่ว่ะ
รึ ขโมยงัด
กุญแจ มีเฉพาะแค่ผมกับเพื่อนซึ่งตอนนี้อยู่ที่บ้ายไอ้เวียดกง
รีบเข้าไป สำรวจ นาฬิกา คอม เครื่องเสียง
อยู่นี่หว่า หรือกูลืมล็อค วะ ...เออ สงสัยลืม
เสร่อ..อีกแล้วกู
ช่างแม่ง เปลี่ยนเสื้อ ถอดกางเกง นอน
...

...

...

เสียง ชายหญิง คุ่หนึ่งทะเลาะกัน แว่ว ๆ มาจากที่ใหนสัก แห่ง
ฟังไม่ออกพูดภาษาอะไร
เสียงดังขั้น ดังขึ้น... ทนไม่ไหวเเล้ว
นึกในใจวันนี้ได้อัดฝรั่งเเน่
คนจะนอน ทะเลาะกันแบบคนใบ้ได้มั้ย ห่า
ลุกออกจากเตียงหาต้นตอเสียง
เฮ้ย...ทำไมมันมาอยู่ระเบียงห้องกู ละ กุนึกว่าห้องข้าง ๆ
อ้าว...เวร!! นี่แม่งถึงกับ งัดห้องมาทะเลาะกันเลยเรอะ
อ้าว เฮ้ยยยย ขโมยนี่หว่า...สาดดดดดดดดดดด ทำไงดีวะ มาทั้งผัวทั้งเมียเลย
ตั้งสติ ๆ ๆ ๆ ๆ
เอาวะ โทรบอกยามก่อน
อ้าว อีเวรผู้หญิง ดันเห็นกูอีก
.... มันค่อย ๆ หันหน้า แบบ กล้องค่อยๆ โคลสอัพ ช้าๆ แบบหนัง ชัตเตอร์หนะ....
เอ้ย ............ ทำไมตามึงแดงงงงง

โอ้วววววววว..... แล้วเลือดมึงทำไมเยอะขนาดนั้นนนนน

เฮ้ยยย ....ไอ้ผู้ชายหนะ...รุนแรงขนาดนั้นเลยเร๊อะ...
กำ ....มันเดินเปิดประตูเข้ามาหากูแล้ว
เอาไงดีว่ะ งง กูเป็นลุกผู้ชายไม่กล้าทำร้ายผุ็หญิง
ถึงมึงจะเป็นผีผู้หญิงก็เหอะ
ทำไรไม่ถูกจริงๆ ขาก็ก้าวไม่ออกมันสั่นๆ
สังเกตุจากใบหน้า ไม่น่าจะใชผีญี่ปุ่น น่าจะเป็นผีเกาหลี
กำ กูจะเริ่มconversationว่าอะไรดีว่ะ
เเค่ภาษาฐิ่นกำเนิดมึงกูยังไม่รู้เลย
ขอร้องเหอะ กูขอเเค่ต่างคน ต่างไป ล่ะกัน
กูหลอนแล้ว

...
สังเกตดูดีๆ เฮ้ย ในมือแม่งมีมีดนิ่หว่า มีเลือดติดด้วย...
ฉิบ
...

...

...

...

"กำ มึงมานอน ที่lobby ทำไมว่ะ อายฝรั่งเค้า" เสียงจากรูมเมทที่กลับมาจากปาตี้ปลุกผม

ผมพยายามจับต้นชนปลาย แล้วตอบมันไปว่า "อ๋อ กูลืมกุญเเจห้องใว้ในห้องว่ะ เลยเข้าไม่ได้"

เสร่อ อีกเเล้วกู

เปล่าคับ มันไม่ใช่อย่างที่คุณๆคิด
ถึงแม้โดยส่วนตัวแล้วรูปพรรณสรรถาณผมจะเป็นที่ต้องตาต้องใจของพวกเหล่าสาวประเภท2 ก็ตาม
เเต่ยังคับ วันนั้นยังคงไม่มาถึง
ที่ผมพูดถึงในหัวข้อนั้น เป็นการที่ผมถูกกระทำชำเราทางจิตใจคับ
ผมเองก็เป็นเเพียงแค่ผู้ชายเสี่ยวๆคนนึง
ไม่ใช่ คนจากสถาน กงศุลไทยที่ต้องมาคอยดูเเลเหล่านักเรียนไทย อีก5ชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นี่
เรื่องมันเริ่มตั้งเเต่เช้าวันนี้ที่ผมเอางานไปพรีเซ้นท์กับอาจารย์ที่มหาลัยใน class VR
VR เป็น class ที่ผมต้องทำงานออกแบบให้บริษัทต่างๆที่เข้ามาใช้บริการของเหล่านักเรียน
โดยที่พวกบริษัทเหล่านั้น ไม่ต้องจ่ายตังค์สักแดงเดียว ให้กับเหล่าบริกรเช่นผม
... 10นาทีผ่านไปหลังจากคุณอาจารย์แกก้มๆเงยๆดูผลงาน แกก็เงยหน้าขึ้นมา บอกเรียบๆเเต่ได้ใจความกับผมว่า
"I expect something better from you"
แปลเป็นไทยว่า "ผมคาดหวังว่าคุณจะทำได้ดีกว่านี้"
เเต่จากสีหน้ามัน กลับบอกว่า "กำ มึงทำได้เเค่นี้เนิ่ยน๊ะ?"
ผมอยากจะถามคุณกลับว่า ผมไปสร้างความหวังอะไรนั่นให้คุณตั้งเเต่เมื่อไหร่?
คุณจัดงานเวลาให้ผม2วัน สำหรับงานที่ควรทำเป็นอาทิตย์ เเล้วคุณจะมาหวังอะไรกับตัวผม?
แต่เนื่องด้วย ความเหนื่อยจากการอดหลับอดนอนบวกกับสมองฟากที่กักเก็บ
ความรู้ด้านถาษาอังกฤษไม่สามารถเปิดการทำงานในช่วงเช้าได้
จึงตอบไปสั้นๆ โง่ๆ แต่ได้ใจความเช่นกันว่า "yes, ok"
(ใช่, ตกลง) งง มั๊ย? ผม งง
ตกบ่ายเอาอีก อาจารย์ สอน Pro Writing เดินเข้ามาทักสั้นๆอย่างเป็นมิตรว่า "hey waz up?"
แปลเป็นไทยอย่างยาวเหยีดว่า "อ้าว! ว่าไง สวัสดีตอนบ่ายนะครับนักเรียน เป็นอย่างไรกันบ้างครับเนิ่ย?"
จากนั้นแกก็เป็นอีกท่านที่หอบเอาภาระอันหนักอึ้งมาไว้บนบ่าผม
โดยให้ผมเป็นตัวแทนไป interview กับแกหน้าชั้นในวันพรุ่งนี้
ยังครับ นั่นยังไม่นักใจเท่าไหร่ครับ โดยส่วนตัวผมเป็นคนชอบในการแสดงออกครับ
โดยเฉพาะในที่สาถารณะ กับการแสดงตลกปัญญาอ่อนยิ่งชอบคับ
แต่หัวข้อที่เขาจะให้ผมพูดคือ "VR!!!"
โอ้ บิดา มารดาช่วย!!! ผมอยากจะบอกกับเค้าแทบใจจะขาดว่า "มึงรู้มั๊ยว่า กูเกลียดไอ้อาจารย์ที่สอนนั่นเเค่ไหน?"
"จัดตารางเวลาก็ไม่เป็น คำว่ารสนิยม น่ะมีอยู่ในหัวมั๊ย?"
"ตาเหล่ ซกมก แถมตัวเหม็นอีก"
"class ก็น่าเบื่อ โคตรๆ ถ้าไม่ได้ 6 เครดิต กูไม่เรียนหร้อก"
"แล้วมึงจะให้กรูไป interview เรื่องมึงนี้เนิ่ยน๊ะ ขืนพูดความจริงกูก็ฉิบหายซิว่ะ"
"กรำๆ หาเรื่องให้กรูเเท้ๆ"
จากนั้นผมจึงนำความคิดทั้งหมดบีบตัวลง จับนำใจความมาเป็นคำสั้นๆ แล้วบอกกับ อาจารย์ ว่า "yes, ok"

จบ
p.s. ผมถามอาจารย์ที่ต้อง interview ว่า "How should I prepare for the interview?" แปลเป็นไทยว่า "ผมควรเตรียมตัวอย่างไรหรือ?"
He replied "Just Don't Be a Jerk or an Asshole"

สวัสดีครับ หลังจากทุลักทุเล เค้นทุกอณูพลังงานในการสร้าง theme ไป 1 วันเศษ ในที่สุดผมก็มี blog ของตัวเองอย่างแท้จริงเเล้วคับ ขอขอบคุณแรงบันดาลใจจากคนรอบข้างที่ ซ้ำเติมกันทุกๆ ชม.ว่า "ไอ้ห่า บล้ง บล้อก ไรของมึงฟะ งานการมีไม่รู้จักทำ" "เวร ใส่เเค่ header มึงทำเป็นชมเลยเรอะ?" "ไรเนิ่ยๆ ยึกยักๆ เฮ้ย กูว่าท่าจะให้ดูดีอย่าใส่รูปมึงเลยว่ะ" หากไม่มีทุกๆคนเเล้ว ผมก็คงไม่มีช่วงเวลาแสนปราบปลื้มเท่าตอนนี้ ที่นอกจากจะต้องฟ่าด่าน code นรกแล้ว ยังต้องมาเจอกับด่าน 8 ยอดมนุษย์จัญไรด้วย เอาเถอะคับ อย่างน้อยมีอีกคนที่ผมอยากขอบคุณจากใจจริงคือพี่ champ webmaster คับ ถ้าผมไม่ได้อ่าน "how to" ของพี่ ตอนนี้ผมก็ยังคงนั่งงมโข่งอยู่กับ แรงผลักดัน(ถอยหลัง)จากเพื่อนๆผมอยู่ สุดท้ายนี้ก็ขอเรียนเชิญให้เพื่อนๆ พ่อ แม่ พี่ น้อง ชาวไทย ชาวต่างชาติ จวบจนกระทั่งคนต่างด้าวทุกคน มาอ่านอุดหนุนบล้อกกันเยอะๆนะคับ ใครอยากด่า อยากว่า อยากปรึกษาปัญหาชีวิต หรือ เป็นคนโรคจิต วิปริต ก็เค้ามาเม้นท์ ได้ตามสบาย ขอฟากเนื้อฟากตัว เเละ สวัสดีค้าบบบบ~ sandy